Maris Piper: een luxe brasserie in hartje Amsterdam

Maris Piper: een luxe brasserie in hartje Amsterdam

On-Nederlands interieur

Het gastronomische supertrio Johanneke van Iwaarden, Guillaume de Beer en Freek van Noortwijk opende afgelopen lente het mooi vormgegeven restaurant Maris Piper in de Pijp. Het decor voelt on-Nederlands aan maar is ook weer niet zo over de top dat je je er niet thuis voelt als er geen enorm duur horloge om je pols bungelt. De serre aan de voorkant laat veel licht toe en past goed bij een (zakelijke) lunch. De achterkant van het restaurant is met zijn minimale verlichting en donkere kleuren juist een goede setting voor een fijn diner. Nog iets verder achterin de zaak tref je de Chefstable aan, die zoals de naam het al doet vermoeden grenst aan de (ruime) keuken. Qua kleuren in het restaurant zien we veel okergeel, groen, wit en zwart.

Photo credit: Tammy van Nerum

Met de neus in de amandelboter

De menukaart kenmerkt zich door een aantal luxe ingrediënten te gebruiken zoals kaviaar, oesters, truffel, zeeduivel, kingcrab en kreeft. Niet zo gek ook als je bedenkt dat het concept is geïnspireerd op de Londense luxe zaak Bob Bob Ricard. De borden zijn zoals we het gewend zijn van een Franse brasserie geheel in stijl bedrukt met het logo van het restaurant. Aan andere kleine(re) details is gedacht: de menukaart is sierlijk vormgegeven, de kaars pronkt gracieus op tafel en de boter bij het brood -normaliter gegarneerd met Frans zeezout- bevat zelfs amandelen. Het publiek is gemengd: we zien een aantal zakenlui, Amsterdamse stelletjes en toeristen die met heel de familie gezellig aan tafel zitten. Leuk detail van de keuken is dat er een mogelijk is om 24 uur van tevoren een beef wellington te bestellen vanaf vier plakken.

La grande bouffe

De keuken van het restaurant is niet bepaald gezond en licht. Vet, zoet en zout zijn de drie steekwoorden die de overhand nemen gedurende het diner. We komen bij Maris Piper voor een goede maaltijd die onze spijsvertering flink aan het werk zal zetten is mijn conclusie bij het zien van de mooie en goedgevulde menukaart. Maar hoe kan het ook anders met het gebruik van kwalitatief gezien uitstekende producten en met gerechten van onder andere ras-bourgondiër en executive chef Guillaume de Beer? We trappen het diner af met een reeks warme en koude voorgerechten: de rillette, oesters, steak tartaar van ossenhaas en Amsterdams zuur, tortellini met eigeel en gegrilde octopus met rokerige aardappel. Qua hoofdgerechten nemen we de -oh zo populaire- bloemkool met schapenkaas en truffel en een stuk ribye met als bijgerecht frietjes die gefrituurd zijn in ossenwit en spinazie met trompettes de la mort. Het geheel smaakt goed en vult onze buik rijkelijk.

 

Les douceurs

Johanneke van Iwaarden tipt ons de eclair als dessert. We nemen haar advies in acht en zijn niet teleurgesteld. De zompige eclair gevuld met een vette en zoete crème  die je vaak aantreft bij een bakkertje ergens achteraf in Frankrijk heeft niets te maken met de eclair van Maris Piper. De eclair is hier licht krokant en smaakt ondanks zijn zoete vulling – al hoort het wel gewoon zo- goed. Naast de eclair nemen we een combinatie van Franse en Hollandse kazen zoals de Brie de Montereau, Oude geit, Zwaluwgekwetter en de Twentse Hooikaas. Om het suikergehalte naar een aanzienlijk hoog niveau te laten stijgen kiezen we zelfs nog voor een derde dessert: de appel met gezouten karamel en en vanille-ijs. Een culinaire recensent van een zeer bekende Nederlandse krant categoriseerde de appel onder de klasse niet bijzonder. Voor de receptuur van het dessert was er wellicht geen (competente) patissier nodig, maar desalniettemin kunnen we niets anders zeggen dan dat het dessert juist uitblinkt in zijn simpliciteit en het royale diner op een ongecompliceerde manier afsluit. Liever een sappig appeltje dan een deconstructie van een citroentaart met een gelei van verveine en een sneeuwstorm aan gedehytrateerde merengue op het bord zeg ik dan maar.

Maris Piper

Tekst: Marina de Massiac

EXCELLENT | magazine